Toch nog een update (a)...

Lieve lezers!

Waarschijnlijk hebben jullie mijn blog al maanden geleden opgegeven (ik zelf namelijk ook), maar voor degenen die toch nog af en toe een kijkje nemen om te zien of er nog wat nieuws opstaat: ik ga toch nog een verhaal schrijven om jullie op de hoogte te brengen van hoe t gaat! Sorry dat t zo lang heeft geduurd!

Toen ik mijn laatste blog schreef, moesten mijn ouders en Ward nog komen, alweer zo lang geleden! Ze waren er van donderdag t/m zondag een week later, dus zo'n 10 dagen. Het was zo leuk om ze hier te hebben en om alles te kunnen laten zien, zodat zij er nu ook een beeld bij hebben van hoe ik hier erbij zit! In de twee weekenden dat ze hier waren, hebben we een auto gehuurd en roadtrips gemaakt in de omgeving van San Francisco. Het eerste weekend naar het Zuiden, naar Monterey, Carmel, de Big Sur en Hearst Castle (google afbeeldingen/maps info!), over de Highway 1, een van de mooiste autowegen ter wereld. Zo gaaf, met rotsen langs de weg, en het strand en de grote oceaan beneden! Ik zal wat foto's bij dit verhaal plaatsen om jullie een indruk te geven! In ieder geval echt prachtig. Hearst Castle was ook een ervaring apart, een kasteel hoog op een heuvel gebouwd door een steenrijke knotsgekke Amerikaan, met een eigen dierentuin, tennisbanen, twee gigantische zwembaden, en allemaal oude Europese kunst die hij had laten overkomen. Het is het kasteel op de foto's dat lijkt op een Spaanse kathedraal...Het tweede weekend gingen we richting het Noorden, ook weer een hele mooie weg deels langs de kust en door leuke Californische hippiedorpjes,. Mama had natuurlijk weer superleuke B&B's en hotels geboekt voor op onze trips, dus dat was heel comfortabel reizen! En California is zooo mooi, dat heb ik nu wel goed mogen ontdekken!!!! Doordeweeks toen zeer waren, zaten ze in een hotel vlakbij Union Square. Ik moest overdag vaak wel naar college, maar zij hebben de hele stad en de meeste hoogtepunten gezien in een week, en als ik vrij was, ging ik ook met ze mee. We zijn oa samen naar het Financial District geweest, China Town, North Beach (de Italiaanse buurt), Nob Hill (bijgenaamd Snob Hill, duuuur!), Coit Tower (heel mooi uitzicht, zie foto's), Fisherman's Wharf EN, last but not least Alcatraz!!! Heel gaaf en criminologisch verantwoord, die beruchte gevangenis! Ik had 'm al vaak van een afstand keer gezien, want hij ligt best wel dicht bij San Francisco in de baai, maar nu ging ik er eindelijk heen. Je gaat met een boot en daarna heb je een tour op het eiland en dan een audiotour binnen in de gevangenis. Heel interessante verhalen over het dagelijks leven in de gevangenis en over spectaculaire ontsnappingspogingen.

Na 10 dagen was het helaas weer tijd om afscheid te nemen... Maar ik ben heel gelukkig dat ze hier zijn geweest, en we hebben het zo leuk gehad! Grappig ook om te merken hoe dingen die ik nu al heel normaal vind, voor mijn ouders en Ward nog erg opvallend zijn. Bijvoorbeeld hoe extreem aardig ze hier zijn in alle service, iets waar ik al vaker over heb verteld. De hippe verkoper in de Nike store maakte een onvergetelijke indruk op Ward, door het volgende gesprek:

Verkoper: Hiiii how' your day going so far?

Mama: Fine, thanks.

Verkoper (knipoog): Awesome!

Dezelfde zondag dat mijn ouders en Ward weer terugvlogen naar Nederland, vloog ik naar... Los Angeles! Begin maart hadden we namelijk een week spring break vakantie! Spring break WOEHOE voor de Friends insiders!!! Katharina en Antoine, twee vrienden hier die een LLM programma doen op Hastings, waren al 2 dagen eerder vertrokken met de auto en via Santa Barbara naar LA gereden. We zijn mijn zn drieen nog 2 dagen in LA gebleven, daarna doorgereden naar San Diego voor 2 nachten, waar Steffan (nog een LLM) zich bij ons voegde, en daarna met zn vieren via Palm Springs naar LAS VEGAS BABY gereden! In totaal een week road trippen! Precies wat ik zo graag wilde doen nog hier, en het was heel gaaf. Los Angeles was bizar: ALLES moest je met de auto doen, de stad heeft complete snelwegen, zo groot is het. En allemaal van die typische the Hills meisjes in cabrio's met bijvoorbeeld SUPERFICIAL (oppervlakkig) op het nummerbord..... Zucht. Antoine en Katharina waren uitgeweest op zaterdagavond toen ik er nog niet was, en dit was het verslag:

1. Alle meisjes hadden fake boobs

2. Alle meisjes waren hun rokje vergeten

3. Rijke mannen gooiden continue 1 dollar bills in de lucht....

Hoe typisch wil je het hebben. Verder was LA wel heel gaaf, we zijn naar Downtown geweest, maar daar was niet zo veel aan, wel gave architectuur maar heel leeg (iedereen zit in de auto of is op t strand), naar Malibu Beach, naar Hollywood en naar Universal Studios. Oa filmset van Desperate Housewives gezien, compleet Wisteria Lane, heel bizar hoe ze zo'n hele straat nabouwen! En we zijn in New York geweest, in Mexico, in Europa, aan het meer van Jaws, en langs het hostel van Psycho.... En dat allemaal in 1 uur!

San Diego was een hele leuke stad, gelukkig wat meer down to earth dan LA! Vooral het Gaslamp Quarter, een hippe buurt met restaurantjes en winkeltjes was heel gezellig.

Palm Springs is een soort bejaardenenclave midden in de woestijn... Een paar uur rijden richting het binnenland vanaf San Diego. Vroeger was het heel hip en de place to go voor filmsterren als vakantieoord, maar nu is het vooral voor rijke persionado's. We waren er vooral heengegaan omdat het op weg was naar Las Vegas en zo hoefden we minder ver in een stuk te rijden. Maar het was heel leuk, we hadden een hele goede deal voor een hotel, met zwembad, dus vooral gechilld!

De volgende dag door naar Las Vegas! Zo bizar, je rijdt 6 uur lang door de woestijn, je komt geen kip tegen, en dan opeens in het pikdonker zie je lichtjes aan de horizon: VEGAS! In Vegas hebben we vooral veel gefeest en een beetje gegokt (21 dollar verloren :() en weer aan het zwembad gelegen! En natuurlijk 'The Strip' verkend, de beroemde boulevard waar alle hotels aan liggen: Paris Paris, New York, Caesar Palace, the Venetian, etc, allemaal nepper dan nep. Het is echt bizar, het is ook geen normale straat maar meer een autoweg, en je kunt van hotel naar hotel lopen deels over de stoep, deels over loopbruggen, roltrappen etc, en deels door de hotels zelf. Als je van de ene kant van de straat naar de andere kant wil, ben je wel een half uurtje bezig soms... Nog nooit zoiets gezien, knettergek maar wel heel gaaf om meegemaakt te hebben.

Vanaf Las Vegas vlogen we weer terug naar San Francisco, our foggy city by the bay.... Terwijl het op de roadtrip heel lekker warm was, was het in San Francisco de weken na spring break vooral regenachtig. Bummers!!! Maar het was maar goed ook, want na spring break moest er vooral heel veel gestudeerd worden!!! Werd ook wel eens tijd ;). Dus heb in maart en april meer de Hastings bieb van binnen gezien dan de stad. Gelukkig hebben we ook nog heel veel leuke dingen gedaan met de uitwisselingsstudenten de afgelopen weken. Hoogtepunten waren onder andere een honkbalwedstrijd (Go SF Giants!!!) compleet met bier en hotdogs en de overwinning; Spring Fling gala van Hastings; dansen in een gaybar in de Castro 'Badlands'; disco bowlen; Easter brunch en Nightlife at the California Academy of Science (wetenschapsmuseum dat elke donderdag cocktailnight met dj's heeft). En gelukkig de 'vertrouwde' gezellige en leuke dingen zoals coffee breaks, cookie breaks, bagel breaks, Tuesday Ambassador (club in de buurt die op dinsdag $2 drink deals heeft), shoppen op Haight-Ashbury en yoga met Daniela (mijn enige JD vriendin ;)).

Vorige week had ik alweer mijn laatste lesweek op Hastings, bizar hoe snel het is gegaan! Ik vond al mijn klassen superinteressant en heel erg leuk, dus vind het wel jammer dat het alweer voorbij is! Ik heb heel veel geleerd, niet alleen over de onderwerpen van mijn klassen maar ook over Amerika en het rechtssysteem hier in het algemeen. In de laatste week had ik nog 2 presentaties in mijn 2 seminars, dat was wel spannend, 20 minuten in het Engels presenteren... Maar ik heb het overleefd. Mijn docenten hier zijn ook zulke leuke mensen, de professor van Forensic Evidence is bijvoorbeeld echt een schat. Op de laatste lesdag had ze voor ons allemaal subway sandwiches meegenomen als lunch, en tortillachips en zelfgemaakt guacemole, druiven, kaas, chocolate chip cookies EN een hele emmer vol sangria. Dat laatste maakte mijn presentatie wel een stuk relaxter!!!

Nu is de final exam period aangebroken... Nog meer bieb, ole!!! Gister had ik de deadline voor het final paper van Criminal Punishment. Ik wil nooit maar dan ook NOOIT meer iets horen over three strikes and you're out of de ISD-maatregel, waarom ik het ooit in mijn hoofd heb gehaald om die twee te vergelijken als paper onderwerp weet ik niet, maar het was niet bepaald slim. Maar goed het is af en ingeleverd en ik kan er niks meer aan doen. Volgende week heb ik het final exam voor Sexuality and the Law, de week daarna Criminal Procedure en daarna Domestic Violence en de paper deadline voor Forensic Evidence. Dat wordt wel knallen, alle stof van de afgelopen 4 maanden herhalen, maar komt goed hopelijk!

In ieder geval is er een lichtpuntje in deze duisternis, namelijk BRUCE SPRINGSTEEN!!!!! Ja dames en heren, dinsdag treedt hij op in San Jose EN IK BEN ERBIJ!!! Samen met Marije die ik zo ver heb kunnen krijgen om mee te gaan ;)!!!! The Boss here we come :D!

Nou lieve mensen, het is weer een lekker lang verhaal geworden, excuses! Maar als ik eenmaal eindelijk begin met schrijven, kan ik ook niet meer ophouden!!!

En nu ga ik uitzoeken hoe ik foto's kan uploaden bij dit verhaal!!!

Liefs en dikke kus,

Anne

Gangs, pillow fights & nudists: what a crazy city!

Lieve lezers!

Alweer veel te lang geleden dat ik een blog heb geschreven! Ik ben hier nu al zes weken en de tijd vliegt echt voorbij. Over vijf dagen komen papa, mama en Ward al langs hier! Toen ik weg ging, leek dat nog zo ver weg… En nu is het al bijna zover, bizar. Ze komen donderdagmiddag aan, en dan gaan we vanaf vrijdag een weekend weg met de auto naar Carmel, een kustplaatsje ten zuiden van SF. Doordeweeks volgende week zijn ze dan hier in SF. Ik kan niet wachten om ze alles te laten zien hier: mijn kamer, de Tower, de school, de (zeldzame ;)) leuke plekjes in de Tenderloin, de andere fantastische buurten, de heuvels, de zee… En het tweede weekend dat ze er zijn, gaan we naar Bodega Bay, weer een kustplaatsje, maar dan ten noorden van SF. Mijn moeder heeft het allemaal uitgezocht, en die is tripjesplanner number one, dus dat wordt vast allemaal geweldig!

Goed, dan nu wat updates over wat ik de afgelopen weken heb gedaan!

In de eerste week na mijn vorige blok, had de studentenvereniging voor International Law van Hastings een 'mixer' georganiseerd in een bar voor ons internationale studenten en JD's (zo worden de Amerikaanse rechtenstudenten hier genoemd). We kregen pizza's bij onze cocktails op kosten van de school (de pizza's, niet de cocktails helaas), die de integratie van Amerikaanse met internationale studenten graag financieel wil ondersteunen… Helaas waren er niet zo veel Amerikaanse studenten, aangezien ze non stop lopen te studeren, de nerds, maar ik heb wel één heel aardige JD ontmoet, Daniela, met wie ik een paar keer heb afgesproken, dus dat is wel een heel leuk overblijfsel van de 'mixer'! Afgelopen vrijdag nam ze me mee voor lunch naar de Cheesecake Factory, een restaurant op het dak van Macy's op Union Square (het centrale grote plein hier met Macy's, Saks, Levi's, Tiffany's, Victoria's Secret - worden jullie al jaloers ;)?). Het is heel populair, dus we moesten 45 minuten wachten op een tafel, maar het was het helemaal waard. We kregen een perfect plekje in de middagzon! Ze hebben tientallen soorten cheesecake, maar wij gingen voor een hartige lunch en dan zouden we wel cheesecake als toetje nemen. Maar de Amerikaanse porties zijn niet te min, dus na de sandwiches/zalm zaten we helemaal vol en kon er geen calorie meer bij. En ik heb zelfs de helft van mijn lunch mee moeten nemen in een doggy bag… Maar een goede reden om nog een keer terug te gaan voor hun famous cheesecakes!

Over eten gesproken, dat zit helemaal goed hier! Je hebt overal plekken om coffee to go te halen, en donuts, en bagels met creamcheese, en chocolate chip cookies… Jamjamjam. Het is dat ik met de Maupieboys een weddenschap heb om niet meer dan twee kilo aan te komen dit semester, op straffe van een jonas in de gracht achter ons huis. Dus ik moet me enigszins inhouden - maar niet te veel natuurlijk. Er is een gym in de Tower, dus ik had verwacht dat ik daar non stop te vinden zou zijn. Maar dat is natuurlijk niet zo. Ik ben zo ongemotiveerd dat ik in zes weken pas één keer ben gegaan haha. Terwijl het slechts een ritje met de lift ver weg is… Kennelijk heb ik toch echt een wekelijkse afspraak met Linde en andere Amaiers nodig voor een klasje conditietraining om mezelf tot sporten te kunnen zetten! Wat ik wel trouw doe hier, is yoga! Elke dag is daar een klasje voor in de sportzaal van de Tower, dus dat is ideaal. We doen de meest vreemde poses met erg creatieve namen: 'baby cobra', 'plank', 'happy baby', 'pigeon', en de topper 'downward facing dog'… Erg zen. En elke chocolate donut die ik daarmee verbrand, is toch mooi meegenomen.

Ondanks al het lekkers dat overal te krijgen is, zijn veel San Franciscanen (is dat een woord?) echte health freaks. Overal kan je organic food krijgen en er zijn helemaal niet zo veel obese mensen als ik had verwacht! In het Golden Gate Park en andere parken in de stad zie je ook heel veel fietsers, hardlopers en skaters. Ik heb zelfs een keer een man met een niet onsmakelijke blote bast achter een kinderwagen met baby erin zien joggen. Dat vond ik wel een beetje ver gaan. Volgens Amerikanen die ik hierover heb gevraagd, is het in andere delen van Amerika heel anders, meer zoals het stereotype dat ik in mijn hoofd had van de MacDonalds super size me.

Nog wat andere hoogtepunten van de afgelopen weken:

- Op het strand 'Ocean Beach' met 18 graden in het zonnetje wandelen, terwijl het in Nederland min tien was… Ook al kreeg ik wel heimwee van alle leuke schaatsfoto's en schaatsverhalen uit Nederland!

Vorige week, op mijn vrije dinsdagmorgen, ben ik met twee LLM-studenten naar een openbare criminal court hearing geweest in het gerechtshof in de stad. De zaak ging over een drive-by shooting door een lid van de MS-13 gang, een van de grootste gangs in Amerika. De gang member die terechtstond, had een vader en twee zoons doodgeschoten, omdat hij dacht dat ze van een rivaliserende gang waren. De slachtoffers hadden echter helemaal niks met gangs te maken… Een afschuwelijke zaak dus. In de hearing die wij hebben bijgewoond, werd een andere gang member ondervraagd over de gebruiken en gewoontes binnen de gang. Dat was heel interessant om te horen, vooral toen hij zei dat 'niemand ooit de gang verlaat', 'dat het wel kan en mag, maar dat het gewoon niet voorkomt'. Wij denken dat hij loog en dat iedereen die de gang wil verlaten, dat niet doet uit angst of het nooit zal kunnen navertellen.

Even een zijspoor, misschien vooral interessant voor de criminologen/juristen: de gang member die getuige was in deze zaak, deed dat omdat hij zelf levenslang kan krijgen voor eigen misdaden. Door te getuigen in verschillende zaken tegen andere gang members, hoopt hij dat naar beneden te halen tot rond de 5 jaar. Dat hebben we gehoord van de aanklager in deze zaak, die de ex-baas is van een van de LLM-studenten (hij had ons gewezen op deze zaak). De aanklagers hier (Officieren van Justitie in NL) hebben heel veel vrijheid om deals te sluiten met verdachten, om te zorgen dat ze de staat helpen in strafzaken tegen andere verdachten. Dit gebeurt in Nederland soms ook in grote zaken, dan kunnen ze ook strafvermindering krijgen, maar hier is het natuurlijk veel dramatischer en Amerikaanser. Bij mijn seminar Criminal Punishment hebben we laatst een documentaire gekeken over een 21-jarige jongen, zonder eerder strafblad, die nu levenslang uitzit voor cocaïnehandel. Zijn vrienden met wie hij de handel uitvoerde, hadden de aanklagers geholpen om een zaak tegen hem op te bouwen. Hij was de laatste die erbij werd gelapt, dus hij had niemand meer om te verraden of tegen te getuigen… En als je niet met de aanklager wil/kan 'samenwerken', kan het slecht met je aflopen. Zijn vrienden kregen allemaal rond de vijf jaar en hij kreeg drie keer levenslang - terwijl ze vergelijkbare rollen in de handel hadden. Als we zoiets behandelen in de colleges, heb ik wel last van een enorme cultuurshock, en ben ik boos op het, in mijn ogen, oneerlijke Amerikaanse systeem, dat jonge mensen hun hele leven afpakt. 'Tough on crime' en 'War on drugs' zijn de motto's hier… Gelukkig zijn de Amerikaanse studenten uit mijn klassen ook kritisch over hun eigen systeem, en aangezien zij de toekomstige rechters en aanklagers en advocaten zijn, geeft dat wel enigszins hoop. Maar het blijft natuurlijk vooral een politiek spelletje, met die tough on crime campagnes en three strikes and you're out en mandatory minimums wetgeving.

Terug naar de hoogtepunten:

Op een zonnige zondag reed ik nietsvermoedend in de Muni (zo heten de trams hier) door de Castro, de overigens superleuke 'homobuurt' van SF. Opeens zag ik een naakte man op de stoep lopen met een coffee to go decent voor zijn kruis. Shock. Hij stak casual de straat over en liep naar een pleintje toe, waar nog twee naakte mannen heel wat minder decent op stoelen zaten. En hij ging op zijn blote billen op het muurtje naast de stoelen zitten. Iedereen deed alsof dit heel normaal was. Er zaten ook nog wat andere mensen bij het groepje op de stoelen, die gewoon hun kleren aanhadden. Ze waren gezellig aan het keuvelen met elkander in de middagzon, te midden van auto's, trams, winkels, mensen… Dit was heel erg vreemd en mijn ogen vielen bijna uit mijn hoofd van verbazing. Ik heb wat research gedaan en dit is misschien wel interessant om te lezen: http://www.nytimes.com/2011/09/26/us/san-francisco-nudity-restrictions-provoke-the-nakedly-ambitious.html. Openbare naaktheid is in SF niet verboden en een paar enthousiaste nudisten in de Castro maken daar gretig gebruik van. Volgens een vriend van mij die in deze buurt woont, ziet hij weleens een van de naakte mannen een heel klein hondje uitlaten in de buurt. Surrealistisch.

Dit weekend is een lang weekend voor ons, omdat het maandag President's Day Holiday is. Daarom hadden we bedacht dat het leuk zou zijn om een keer de stad uit te gaan, om de omgeving van SF te ontdekken. Marije (Leiden), Ilil (Berlijn), Antoine (Parijs) en ik hebben zondag een auto gehuurd om rond te toeren en het was zo'n fantastische dag. 's Ochtends vroeg (voor mijn doen, 9 uur, quote: 'Volgens mij ben ik nog nooit zo vroeg buiten geweest hier') in het voorzichtige ochtendzonnetje koffie gehaald en naar de autoverhuur gelopen, naar een supermarkt gereden om een picknick te kopen (onder andere bagels en chocolate chip cookies, uiteraard), en toen… de Golden Gate Bridge over, naar de andere kant van de baai! We hadden in onze eerste week hier al over de brug gefietst, en dat was supergaaf, en nu met de auto was weer een hele nieuwe ervaring! We zijn naar Muir Woods gereden, een nationaal monument met megahoge, dikke en oude bomen voor een korte maar krachtige hike (wel gewoon met all stars aan, dus niet zo serieus) en daarna naar Stinson Beach, over Highway 1 langs de kust en door allemaal haarspeldbochten in de bergen. Antoine, de oudste en met de meeste rij-ervaring, reed en dat was maar goed ook want het was best wel eng en steil! Dat durf ik met mijn één maand rijervaring nog lang niet aan en Fons weet waarom ;). Na het strand zijn we naar Sausalito gereden, een kustplaatsje dichtbij de Golden Gate Bridge (maar dan dus aan de andere kant van de baai), voor een heerlijke pizza. En toen weer terug over de brug, dit keer in het donker, ook heel bijzonder.

O jongens ik kan eeuwig doorgaan met hoogtepunten hier… Nog een laatste dan, omdat ik on fire ben en zo het vermoeden heb dat een volgende blog weer lang op zich kan laten wachten!

Afgelopen dinsdag was het natuurlijk Valentijnsdag, maar San Francisco zou San Francisco niet zijn als ze daar niet een eigenzinnige twist aan geven. Dus wordt er elk jaar op 14 februari een openbare pillow fight georganiseerd op het plein bij de Ferry Building in de haven. Bring your own pillow and get rid of all your Valentine's Day aggression by hitting strangers on their heads! Dat idee. Op onze weg ernaartoe gingen Marije en ik eerst langs de Ross, soort mega Zeeman hier, om goedkope kussens in te slaan. We namen de roltrap naar beneden naar de kussenafdeling, en… zagen nog drie zielige kussens op de hele afdeling in de rekken liggen. Snel meegekaapt natuurlijk. We wisten niet dat de fight zo populair was! Hilarisch om met allemaal andere mensen met kussens in hun hand in de rij voor de kassa te staan, wetende dat je ze over een half uur flink ermee mag meppen. De fight zelf was ook hilarisch, er waren wel een paar honderd mensen denk ik, en de lucht zag wit van de veertjes. Maar nadat ik twee keer op mijn hoofd was geramd door een gemeen iemand met een heel hard kussen, hield ik het wel voor gezien. Antoine en Marije hielden echter dapper stand en hebben nog wat robbertjes gevochten. Ik keek tevreden toe vanaf de zijlijn.

Oké, zo is het wel weer genoeg geweest, OMG wat een lange blog! Kwaliteit boven kwantiteit (qua hoeveelheid, niet qua woorden) in blogs, zeg ik maar!

O nog één geinig voorbeeld van de Amerikaanse klantvriendelijkheid, omdat jullie dat vorige keer geloof ik wel konden waarderen. Een paar weken geleden kocht ik bij Saks Fitfh Avenue wat beauty products van Clinique, na eerst uitgebreid te zijn opgemaakt en geadviseerd door de superaardige Clinique sales woman, ondertussen ook lekker kletsend over California en Nederland. Toen ik mijn aankoop had gedaan, kwam ze achter haar balie tevoorschijn en sprak de legendarische woorden: 'Let's hug!'. En zodoende. Ik kan deze erg gezellige service wel waarderen. Moet oppassen dat ik niet straks bij mijn baantje bij First Floor Items in Leiden ook alle klanten wil huggen als ze een Noosa chunk hebben gekocht.

Dag lieve mensen!! Vind het heel leuk om te lezen en te horen dat jullie mijn blogs lezen!

Dikke kus en tot schrijfs :)

xxxx Anne

Hiiiii how are you?

Hallo lezers!

Ik ben nu ruim drie weken in San Francisco - en het is alles en nog veel beter dan ik had gehoopt! Het kostte wat tijd om van deze stad te gaan houden, vooral toen ik nog mijn weg moest vinden in mijn ghetto buurt de Tenderloin hehe. Maar de stad heeft zo’n gave energie, en ik ben bezig om alle andere buurten te verkennen, en dat bevalt heel goed!

Vrijdagmiddag ben ik met Marije (uit Leiden) en Ilil (uit Berlijn) naar Haight Ashbury geweest, de hippiebuurt in het Westen van de stad. Allemaal leuke barretjes, kleurige huizen, boetiekjes met fantastische jurkjes en kleurrijke types op straat. We hebben koffie gedronken in de zon, geshopt en daarna Mexicaans gegeten bij ‘Cha Cha Cha’. We hadden gehoord dat hun sangria fantastisch was, dus bestelden we een grote pitcher voor ons drieen. De verbaasde blik van de ober (“a large one?!!”) zei al genoeg: het was héél veel sangria. En lekker! En... (nu komt het, Hollanders) gratis! Maar we weten eigenlijk niet of die op het huis was (uit respect), of dat ze hem gewoon vergeten waren. In ieder geval een hele gezellige en goedkope avond uit! En we zijn helemaal verliefd geworden op Haight!

Nog even over mijn eigen buurt: langzamerhand beginnen we ook hier de leuke plekken te ontdekken, zoals de koffiezaak tussen de Tower en de universiteit. Een soort Central Perk uit Friends met leren banken en een Gunthertype achter de bar, maar dan Iers. Alleen de Tenderloin blijft toch de Tenderloin... Zo hangt er op de deur van de wc daar een waarschuwing die ongeveer zo luidt: “Het is ten strengste verboden om tassen mee naar de wc te nemen (???). Als we vermoeden dat je op de wc drugs gebruikt, openen we de deur en als we je betrappen, bellen we de Drugs Unit van de San Francisco Police EN DAN ZWAAIT ER WAT.” En Ilil wilde ergens vorige week ‘s ochtends rustig een koffie afhalen op weg naar de uni, maar op het moment dat ze binnen wilde stappen, vloog er net een junk naar buiten die niet erg zacht op de stoep voor haar voeten landde. Vrij letterlijk eruit getrapt door Gunther. Good morning dear!!

Maar we doen nog wel meer hoor dan koffie drinken en buurten verkennen, want er moet ook echt hard gewerkt worden! Ik vertelde in mijn vorige blog al over de ijverige studiementaliteit hier: iedereen gaat voor de A en is altijd supergoed voorbereid in college. Geen zesjescultuur te bekennen! Het is wel intensief, maar je krijgt er ook heel veel voor terug. De docenten doen echt hun best om je te leren kennen en noemen je altijd bij naam. Ze moedigen je ook aan om buiten de colleges langs te komen in hun “office hours” om verder te praten over de collegestof en over gerelateerde onderwerpen. Dat vind ik nog een beetje ver gaan, maar wie weet over een paar weken... Mijn hoorcolleges (Domestic Violence, Criminal Procedure en Sexuality and the Law) zijn al behoorlijk interactief, maar mijn seminars (Criminal Punishment en Forensic Evidence) lijken gewoon meer een soort praatgroepen dan colleges! Wel leuk, die continue discussie. Ze willen ook altijd graag alles horen over de Nederlandse situatie, al weten de meeste studenten geloof ik geeneens waar Nederland ligt. Marije moest laatst aan een jongen uit Texas uitleggen dat Denemarken niet in Amsterdam ligt (“O, sure, but then I guess Kopenhagen is in the Netherlands, right?” Uhm, no...?). Maar goed, ik kan ook niet alle 52 Amerikaanse staten opnoemen, laat staan hun hoofdsteden, dus laat ik ze maar niet al te belachelijk maken.

Voor allebei de seminars moet ik aan het eind van het semester een paper van rond de 25 pagina’s inleveren... Deze week moesten we ons onderwerp kiezen. Even voor de Criminologie insiders: voor Criminal Punishment ga ik een vergelijking maken tussen ‘Three strikes and you’re out’-wetgeving in California en de ISD-maatregel in Nederland, en voor Forensic Evidence ga ik schrijven over risicotaxatie van daders van geweldsdelicten in Amerika en Nederland. Can’t wait! Geek!

Naast hard studeren moet er natuurlijk ook veel gefeest worden met de andere internationale studenten! Om precies te zijn tot 2 a.m., want dan sluiten alle clubs en bars... Zeer vreemd, maar dat dwingt je ook om dan gewoon al om 10 uur te gaan, dus uiteindelijk mis je niet zo veel. En je hebt altijd nog de afterparties in de Tower. De Amerikanen zijn wel erg typisch in hun manier van dansen in clubs, en dat is zacht uitgedrukt. Vorig weekend heb ik samen met wat andere ‘Europeanen’ in shock staan kijken naar mijn buurjongen uit de Tower die los ging met een Amerikaanse chick op de dansvloer. Three words: get a room!!! Maar dan liever die van haar.

Nog iets anders typisch Amerikaans: hun heerlijke (klant)vriendelijkheid. De eerste keer dat iemand “Hiiiiii, how’s your day going so far?” aan mij vroeg, toen ik gewoon een koffie wilde bestellen, stond ik met mijn mond vol tanden. Maar nu heb ik mezelf wel aangeleerd om met een big smile in één adem: “Hiiiii how are you?” terug te zeggen, want dat schijnt het normale non-antwoord te zijn. Nog een voorbeeld. Het eerste weekend hier ging ik de grote aankoop van mijn leven doen: een MacBook...! In de Apple store op Market Street. Meteen bij binnenkomst werd ik gekidnapt door een winkelmeisje (één van de honderden), die mij heeft begeleid bij de gehele aankoop, op een zeer enthousiastmakende manier. Toen ik besloot welke laptop het werd, ging het ongeveer als volgt: “O MY GOSH, your first MacBook, OMG, OMG, Anne, I am soooo happy for you, jeeeeh!!!!”. Ik: “Jeeeh I’m so happy for me too!!!!”. Gewoon in meegaan, dan bevalt het eigenlijk heel goed om de hele dag overdreven blij te doen.

Nou, met die positieve boodschap wil ik afsluiten!

Tot blogs :).

xxxx

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Anne

De eerste week

Hallo allemaal!

Hier is dan mijn eerste reisblog vanuit San Francisco!

Even de voorgeschiedenis... Vorig jaar in het voorjaar heb ik mij aangemeld voor een verblijf in het buitenland via de Rechtenfaculteit. Ik was heeel blij toen ik hoorde dat ik een semester mocht studeren aan Hastings College of the Law, University of California in San Francisco. Na veel voorbereidingen - visum regelen, allemaal rare formulieren invullen met vragen over of ik weleens geld geef aan terroristische organisaties etc, ticket boeken, inpakken, afscheid nemen van iedereen en nog een tentamen maken in Leiden de dag voor vertrek arghhh - was het eindelijk zover!

De reis begon om 7.15 uur ‘s ochtends (een heel moeilijk tijdstip voor mij zoals jullie weten) op Leiden Centraal, waar een delegatie lieve en slaperige Amaiers mij kwam uitzwaaien! Samen met mijn ouders, Mink, Anne, Eva en Gea (Ward was op wintersport, niet dat hij geen zin had om mij uit te zwaaien ofzo) toen op de trein naar Schiphol, waar - surprise! - ook nog Maupiegirls Lianne, Roos en Pien het uitzwaaicomité kwamen versterken. Om 9.00 uur moest ik echt afscheid nemen en in mijn eentje door de douane, dat was wel even slikken. De vlucht ging verder prima, lekker films kijken en in mijn reisboekjes lezen. Ik moest overstappen in Detroit, en hier was de strenge Amerikaanse controle voor mensen die het land binnenkomen. Gelukkig had ik alle benodigde papieren bij me. Nog even alle tien mijn vingerafdrukken zetten voor de FBI/CIA en ik mocht het land in! Binnenlandse vlucht naar San Francisco en om 18.00 uur lokale tijd, 3.00 uur ‘s nachts Nederlandse tijd landde ik.

Ik nam een taxi naar “100 McAllister Street”, waar de campus is, en daar aangekomen had ik eerlijk gezegd wel een rode loper verwacht, maar er was alleen een hele nurkerige chagrijnige portier die mij de sleutel van mijn kamer gaf. Tot zover de Amerikaanse hartelijkheid. De ‘campus’ is een hele hoge toren (“the Tower”), 26 verdiepingen, in het midden van de stad. Niet met zo’n groene binnenplaats zoals in de films. Maar wel heel gaaf, bovenin heb je de ‘sky room’ met 360 graden uitzicht over de stad. En er is ook een wasserette, fitnesscentrum, sporthal en lounge. Mijn kamer is op de tiende verdieping met een heel mooi uitzicht over de City Hall en de stad en de heuvels ver weg. De kamer is heel chill, met een keukentje en badkamer voor mijzelf en gemeubileerd met bed, kast, bureau, tafel en stoelen. Verder was er alleen NIKS toen ik aankwam, geen dekbed of kussen, lakens, glazen, handdoek. Oeps. Ik had met een meisje uit Leiden, die hier afgelopen semester heeft gestudeerd, afgesproken dat ik al dat soort spullen van haar zou overkopen. De spullen had ze bij een vriend gezet, zelf was ze al weg uit SF, maar die vriend was in LA en kwam pas ‘s avonds laat terug. Ik was zo moe, dus na een heerlijke warme douche (afgedroogd met een washandje) ben ik gewoon op het matras geploft en heb onder mijn jas geslapen (ahhh..).

De eerste dag (vrijdag) was er oriëntatiedag voor de uitwisselingsstudenten. Hastings heeft behalve de Tower, waar de studentenkamers zijn, nog twee gebouwen in dezelfde straat. Hier zijn de kantoren, collegezalen en een grote bibliotheek. Aan het uitwisselingsprogramma doen nog 3 andere meisjes uit Leiden mee, Zoë, Marije en Athina, en één Duits meisje, Ilil. We zijn dus maar met z’n vijven, maar wel een gezellig groepje! Ze wonen ook allemaal in de Tower. Op de oriëntatiedag zijn we rondgeleid door de gebouwen van de universiteit en hebben we geluncht in een Thais restaurant in de buurt, jammie.

In het weekend heb ik een beetje mijn buurt verkend en spullen voor mijn kamer opgehaald/gekocht. Nu is het al meer een gezellige kamer! De buurt is niet zo best. Ik was hier van tevoren al voor gewaarschuwd, maar het was toch even schrikken. De buurt zelf is een toplocatie, met de City Hall vlakbij en de Market Street om de hoek, dat is de grote centrale straat die bijna door heel het centrum van SF loopt. En het is ook leuk dat de gebouwen van de uni allemaal in dezelfde straat zijn, zo struikel je over de studenten op straat. Maar er zijn heel veel daklozen en junks op straat. In onze straat valt het nog wel mee, maar op het stuk van Market Street in onze buurt en om de hoek ownen ze wel de straat. Dus dat geeft soms wel een onveilig gevoel, als je door zo’n hele gang moet die allemaal gedrogeerd naar elkaar staan te schreeuwen en die bedelen om geld. Je krijgt hier ook, heel Amerikaans, crime alerts in de mail als er in je buurt een misdaad is gepleegd. Het valt wel mee tot nu toe, maar toch een vervelend idee als je hoort dat er letterlijk om de hoek iemand is beroofd met een mes of pistool, gewoon overdag. Dat is wel wennen, ik ben toch het kleine veilige Leiden gewend! Hastings heeft ook een security service: je kunt vragen of er een bewaker met je mee loopt als je alleen over straat moet. Nog geen gebruik van gemaakt, maar wie weet...

Maandag begonnen de colleges. Ik heb vijf vakken gekozen: Domestic Violence, Criminal Procedure, Sexuality and the Law, Forensic Evidence en Criminal Punishment. Ik heb elke dag 2 à 4 uur college, behalve op dinsdag, dan ben ik vrij! Dus dat valt heel erg mee. Tot nu toe ben ik heel blij met de vakken die ik heb gekozen, het is allemaal heel interessant en precies wat ik had gehoopt. De eerste drie vakken bestaan uit lectures, dus hoorcolleges. De laatste twee zijn seminars, dat zijn een soort werkgroepen met een kleine groep, en hierbij hoef je aan het einde van het semester geen tentamen te maken, maar moet je een paper inleveren en een presentatie geven. De colleges hier zijn heel anders dan in Nederland. Er wordt echt van je verwacht dat je voorbereid bent. Je moet de verplichte literatuur voor het college hebben gelezen om te weten waar het over gaat, en de docent vraagt continue allemaal dingen aan de studenten en verwacht dan een goed antwoord en bijna iedereen komt aan de beurt. Ze noemen het de “Socratische onderwijsmethode”: steeds vragen en antwoorden... De studenten nemen het ook erg serieus en geven hele diepzinnige doordachte lange antwoorden (maar wel op z’n Amerikaans, dus vol met “it’s like...”, “you know like...”, “I feel like...”, zucht), dus dat was wel even schrikken! Mijn antwoorden klinken nog een beetje hakkelend maar dat komt hopelijk wel goed! De docenten zijn gelukkig wel altijd erg enthousiast over de antwoorden van de studenten: “Thank you so much for pointing that out!”/”Oh that’s a veeeery interesting opinion!”.

Ik zei eerder dat we maar met vijf uitwisselingsstudenten zijn, maar is ook nog een grote groep “LLM-students”, dat zijn studenten uit het buitenland die een soort master programma op Hastings doen. We hebben al een aantal LLM-studenten ontmoet en die zijn heel gezellig. De Amerikaanse studenten hier (“JD’s”) zijn ook over het algemeen heel aardig maar toch meer op elkaar gericht en niet zo geïnteresseerd in de buitenlandse studenten. Ze hebben ook meer stress op Hastings, omdat ze voor cijfers met elkaar concurreren. Een bepaald percentage in elke coursemoet namelijk C's en B's etc halen, en maar een bepaald percentage mag een A krijgen. Ook als ze het allemaal heel goed hebben gedaan. Dan kan degene die het net ietsjes minder goed heeft gedaan, toch een laag cijfer krijgen... En wij buitenlandse studenten zijn van die regel uitgesloten gnagna.

Gister werden we ingewijd in een tweewekelijks evenement op Hastings, genaamd “Beer on the Beach”. “The Beach” is een groot terras voor één van de universiteitsgebouwen, waar ze dan vaten met bier neerzetten, zodat alle studenten gratis bier kunnen komen drinken. Er staan security guards bij de ingang van het terras om de daklozen/junks tegen te houden, want die willen natuurlijk ook wel gratis bier. Daarna gingen we samen met wat LLM-studenten wat drinken en uit in “The Ambassador”, een club hier in de buurt. Mijn eerste Amerikaanse club!

Vandaag zijn we naar ‘Fisherman’s Wharf’ geweest, een toeristische attractie aan de kust van SF. Je hebt allemaal winkeltjes en restaurantjes en het is een geliefde plek voor zeeleeuwen om in het zonnetje te liggen! In de baai zie je ook Alcatraz liggen, het beruchte gevangeniseiland, en je ziet in de verte de Golden Gate Bridge. Hele mooie plek.

Morgen gaan we fietsen huren en over de Golden Gate Bridge naar de overkant fietsen, naar een ander kustplaatstje, Sausalito. Ben benieuwd!

Nou, dit was wel even lang genoeg voor de eerste week! Poe.. Sorry guys, ik zal het in het vervolg wat korter houden! Maar zo veel nieuwe indrukken!

Liefs en xxxx, Anne