Lieve lezers!

Alweer veel te lang geleden dat ik een blog heb geschreven! Ik ben hier nu al zes weken en de tijd vliegt echt voorbij. Over vijf dagen komen papa, mama en Ward al langs hier! Toen ik weg ging, leek dat nog zo ver weg… En nu is het al bijna zover, bizar. Ze komen donderdagmiddag aan, en dan gaan we vanaf vrijdag een weekend weg met de auto naar Carmel, een kustplaatsje ten zuiden van SF. Doordeweeks volgende week zijn ze dan hier in SF. Ik kan niet wachten om ze alles te laten zien hier: mijn kamer, de Tower, de school, de (zeldzame ;)) leuke plekjes in de Tenderloin, de andere fantastische buurten, de heuvels, de zee… En het tweede weekend dat ze er zijn, gaan we naar Bodega Bay, weer een kustplaatsje, maar dan ten noorden van SF. Mijn moeder heeft het allemaal uitgezocht, en die is tripjesplanner number one, dus dat wordt vast allemaal geweldig!

Goed, dan nu wat updates over wat ik de afgelopen weken heb gedaan!

In de eerste week na mijn vorige blok, had de studentenvereniging voor International Law van Hastings een 'mixer' georganiseerd in een bar voor ons internationale studenten en JD's (zo worden de Amerikaanse rechtenstudenten hier genoemd). We kregen pizza's bij onze cocktails op kosten van de school (de pizza's, niet de cocktails helaas), die de integratie van Amerikaanse met internationale studenten graag financieel wil ondersteunen… Helaas waren er niet zo veel Amerikaanse studenten, aangezien ze non stop lopen te studeren, de nerds, maar ik heb wel één heel aardige JD ontmoet, Daniela, met wie ik een paar keer heb afgesproken, dus dat is wel een heel leuk overblijfsel van de 'mixer'! Afgelopen vrijdag nam ze me mee voor lunch naar de Cheesecake Factory, een restaurant op het dak van Macy's op Union Square (het centrale grote plein hier met Macy's, Saks, Levi's, Tiffany's, Victoria's Secret - worden jullie al jaloers ;)?). Het is heel populair, dus we moesten 45 minuten wachten op een tafel, maar het was het helemaal waard. We kregen een perfect plekje in de middagzon! Ze hebben tientallen soorten cheesecake, maar wij gingen voor een hartige lunch en dan zouden we wel cheesecake als toetje nemen. Maar de Amerikaanse porties zijn niet te min, dus na de sandwiches/zalm zaten we helemaal vol en kon er geen calorie meer bij. En ik heb zelfs de helft van mijn lunch mee moeten nemen in een doggy bag… Maar een goede reden om nog een keer terug te gaan voor hun famous cheesecakes!

Over eten gesproken, dat zit helemaal goed hier! Je hebt overal plekken om coffee to go te halen, en donuts, en bagels met creamcheese, en chocolate chip cookies… Jamjamjam. Het is dat ik met de Maupieboys een weddenschap heb om niet meer dan twee kilo aan te komen dit semester, op straffe van een jonas in de gracht achter ons huis. Dus ik moet me enigszins inhouden - maar niet te veel natuurlijk. Er is een gym in de Tower, dus ik had verwacht dat ik daar non stop te vinden zou zijn. Maar dat is natuurlijk niet zo. Ik ben zo ongemotiveerd dat ik in zes weken pas één keer ben gegaan haha. Terwijl het slechts een ritje met de lift ver weg is… Kennelijk heb ik toch echt een wekelijkse afspraak met Linde en andere Amaiers nodig voor een klasje conditietraining om mezelf tot sporten te kunnen zetten! Wat ik wel trouw doe hier, is yoga! Elke dag is daar een klasje voor in de sportzaal van de Tower, dus dat is ideaal. We doen de meest vreemde poses met erg creatieve namen: 'baby cobra', 'plank', 'happy baby', 'pigeon', en de topper 'downward facing dog'… Erg zen. En elke chocolate donut die ik daarmee verbrand, is toch mooi meegenomen.

Ondanks al het lekkers dat overal te krijgen is, zijn veel San Franciscanen (is dat een woord?) echte health freaks. Overal kan je organic food krijgen en er zijn helemaal niet zo veel obese mensen als ik had verwacht! In het Golden Gate Park en andere parken in de stad zie je ook heel veel fietsers, hardlopers en skaters. Ik heb zelfs een keer een man met een niet onsmakelijke blote bast achter een kinderwagen met baby erin zien joggen. Dat vond ik wel een beetje ver gaan. Volgens Amerikanen die ik hierover heb gevraagd, is het in andere delen van Amerika heel anders, meer zoals het stereotype dat ik in mijn hoofd had van de MacDonalds super size me.

Nog wat andere hoogtepunten van de afgelopen weken:

- Op het strand 'Ocean Beach' met 18 graden in het zonnetje wandelen, terwijl het in Nederland min tien was… Ook al kreeg ik wel heimwee van alle leuke schaatsfoto's en schaatsverhalen uit Nederland!

Vorige week, op mijn vrije dinsdagmorgen, ben ik met twee LLM-studenten naar een openbare criminal court hearing geweest in het gerechtshof in de stad. De zaak ging over een drive-by shooting door een lid van de MS-13 gang, een van de grootste gangs in Amerika. De gang member die terechtstond, had een vader en twee zoons doodgeschoten, omdat hij dacht dat ze van een rivaliserende gang waren. De slachtoffers hadden echter helemaal niks met gangs te maken… Een afschuwelijke zaak dus. In de hearing die wij hebben bijgewoond, werd een andere gang member ondervraagd over de gebruiken en gewoontes binnen de gang. Dat was heel interessant om te horen, vooral toen hij zei dat 'niemand ooit de gang verlaat', 'dat het wel kan en mag, maar dat het gewoon niet voorkomt'. Wij denken dat hij loog en dat iedereen die de gang wil verlaten, dat niet doet uit angst of het nooit zal kunnen navertellen.

Even een zijspoor, misschien vooral interessant voor de criminologen/juristen: de gang member die getuige was in deze zaak, deed dat omdat hij zelf levenslang kan krijgen voor eigen misdaden. Door te getuigen in verschillende zaken tegen andere gang members, hoopt hij dat naar beneden te halen tot rond de 5 jaar. Dat hebben we gehoord van de aanklager in deze zaak, die de ex-baas is van een van de LLM-studenten (hij had ons gewezen op deze zaak). De aanklagers hier (Officieren van Justitie in NL) hebben heel veel vrijheid om deals te sluiten met verdachten, om te zorgen dat ze de staat helpen in strafzaken tegen andere verdachten. Dit gebeurt in Nederland soms ook in grote zaken, dan kunnen ze ook strafvermindering krijgen, maar hier is het natuurlijk veel dramatischer en Amerikaanser. Bij mijn seminar Criminal Punishment hebben we laatst een documentaire gekeken over een 21-jarige jongen, zonder eerder strafblad, die nu levenslang uitzit voor cocaïnehandel. Zijn vrienden met wie hij de handel uitvoerde, hadden de aanklagers geholpen om een zaak tegen hem op te bouwen. Hij was de laatste die erbij werd gelapt, dus hij had niemand meer om te verraden of tegen te getuigen… En als je niet met de aanklager wil/kan 'samenwerken', kan het slecht met je aflopen. Zijn vrienden kregen allemaal rond de vijf jaar en hij kreeg drie keer levenslang - terwijl ze vergelijkbare rollen in de handel hadden. Als we zoiets behandelen in de colleges, heb ik wel last van een enorme cultuurshock, en ben ik boos op het, in mijn ogen, oneerlijke Amerikaanse systeem, dat jonge mensen hun hele leven afpakt. 'Tough on crime' en 'War on drugs' zijn de motto's hier… Gelukkig zijn de Amerikaanse studenten uit mijn klassen ook kritisch over hun eigen systeem, en aangezien zij de toekomstige rechters en aanklagers en advocaten zijn, geeft dat wel enigszins hoop. Maar het blijft natuurlijk vooral een politiek spelletje, met die tough on crime campagnes en three strikes and you're out en mandatory minimums wetgeving.

Terug naar de hoogtepunten:

Op een zonnige zondag reed ik nietsvermoedend in de Muni (zo heten de trams hier) door de Castro, de overigens superleuke 'homobuurt' van SF. Opeens zag ik een naakte man op de stoep lopen met een coffee to go decent voor zijn kruis. Shock. Hij stak casual de straat over en liep naar een pleintje toe, waar nog twee naakte mannen heel wat minder decent op stoelen zaten. En hij ging op zijn blote billen op het muurtje naast de stoelen zitten. Iedereen deed alsof dit heel normaal was. Er zaten ook nog wat andere mensen bij het groepje op de stoelen, die gewoon hun kleren aanhadden. Ze waren gezellig aan het keuvelen met elkander in de middagzon, te midden van auto's, trams, winkels, mensen… Dit was heel erg vreemd en mijn ogen vielen bijna uit mijn hoofd van verbazing. Ik heb wat research gedaan en dit is misschien wel interessant om te lezen: http://www.nytimes.com/2011/09/26/us/san-francisco-nudity-restrictions-provoke-the-nakedly-ambitious.html. Openbare naaktheid is in SF niet verboden en een paar enthousiaste nudisten in de Castro maken daar gretig gebruik van. Volgens een vriend van mij die in deze buurt woont, ziet hij weleens een van de naakte mannen een heel klein hondje uitlaten in de buurt. Surrealistisch.

Dit weekend is een lang weekend voor ons, omdat het maandag President's Day Holiday is. Daarom hadden we bedacht dat het leuk zou zijn om een keer de stad uit te gaan, om de omgeving van SF te ontdekken. Marije (Leiden), Ilil (Berlijn), Antoine (Parijs) en ik hebben zondag een auto gehuurd om rond te toeren en het was zo'n fantastische dag. 's Ochtends vroeg (voor mijn doen, 9 uur, quote: 'Volgens mij ben ik nog nooit zo vroeg buiten geweest hier') in het voorzichtige ochtendzonnetje koffie gehaald en naar de autoverhuur gelopen, naar een supermarkt gereden om een picknick te kopen (onder andere bagels en chocolate chip cookies, uiteraard), en toen… de Golden Gate Bridge over, naar de andere kant van de baai! We hadden in onze eerste week hier al over de brug gefietst, en dat was supergaaf, en nu met de auto was weer een hele nieuwe ervaring! We zijn naar Muir Woods gereden, een nationaal monument met megahoge, dikke en oude bomen voor een korte maar krachtige hike (wel gewoon met all stars aan, dus niet zo serieus) en daarna naar Stinson Beach, over Highway 1 langs de kust en door allemaal haarspeldbochten in de bergen. Antoine, de oudste en met de meeste rij-ervaring, reed en dat was maar goed ook want het was best wel eng en steil! Dat durf ik met mijn één maand rijervaring nog lang niet aan en Fons weet waarom ;). Na het strand zijn we naar Sausalito gereden, een kustplaatsje dichtbij de Golden Gate Bridge (maar dan dus aan de andere kant van de baai), voor een heerlijke pizza. En toen weer terug over de brug, dit keer in het donker, ook heel bijzonder.

O jongens ik kan eeuwig doorgaan met hoogtepunten hier… Nog een laatste dan, omdat ik on fire ben en zo het vermoeden heb dat een volgende blog weer lang op zich kan laten wachten!

Afgelopen dinsdag was het natuurlijk Valentijnsdag, maar San Francisco zou San Francisco niet zijn als ze daar niet een eigenzinnige twist aan geven. Dus wordt er elk jaar op 14 februari een openbare pillow fight georganiseerd op het plein bij de Ferry Building in de haven. Bring your own pillow and get rid of all your Valentine's Day aggression by hitting strangers on their heads! Dat idee. Op onze weg ernaartoe gingen Marije en ik eerst langs de Ross, soort mega Zeeman hier, om goedkope kussens in te slaan. We namen de roltrap naar beneden naar de kussenafdeling, en… zagen nog drie zielige kussens op de hele afdeling in de rekken liggen. Snel meegekaapt natuurlijk. We wisten niet dat de fight zo populair was! Hilarisch om met allemaal andere mensen met kussens in hun hand in de rij voor de kassa te staan, wetende dat je ze over een half uur flink ermee mag meppen. De fight zelf was ook hilarisch, er waren wel een paar honderd mensen denk ik, en de lucht zag wit van de veertjes. Maar nadat ik twee keer op mijn hoofd was geramd door een gemeen iemand met een heel hard kussen, hield ik het wel voor gezien. Antoine en Marije hielden echter dapper stand en hebben nog wat robbertjes gevochten. Ik keek tevreden toe vanaf de zijlijn.

Oké, zo is het wel weer genoeg geweest, OMG wat een lange blog! Kwaliteit boven kwantiteit (qua hoeveelheid, niet qua woorden) in blogs, zeg ik maar!

O nog één geinig voorbeeld van de Amerikaanse klantvriendelijkheid, omdat jullie dat vorige keer geloof ik wel konden waarderen. Een paar weken geleden kocht ik bij Saks Fitfh Avenue wat beauty products van Clinique, na eerst uitgebreid te zijn opgemaakt en geadviseerd door de superaardige Clinique sales woman, ondertussen ook lekker kletsend over California en Nederland. Toen ik mijn aankoop had gedaan, kwam ze achter haar balie tevoorschijn en sprak de legendarische woorden: 'Let's hug!'. En zodoende. Ik kan deze erg gezellige service wel waarderen. Moet oppassen dat ik niet straks bij mijn baantje bij First Floor Items in Leiden ook alle klanten wil huggen als ze een Noosa chunk hebben gekocht.

Dag lieve mensen!! Vind het heel leuk om te lezen en te horen dat jullie mijn blogs lezen!

Dikke kus en tot schrijfs :)

xxxx Anne